Dus vandaag een artikeltje over het hoe en waarom van de kinderen meenemen op reis. Want ja, ze gaan mee 😉

Waarom?
Het was altijd al de bedoeling om mèt de kinderen te reizen. Onze droom is van de koelkast naar de vriezer verhuisd, soms even ontdooid en dan toch weer ingevroren. Maar nu Merlijn 16 jaar is hebben we van de droom een plan gemaakt. We gaan op reis en de meiden gaan met ons mee.

En natuurlijk is het jammer dat Olivia het eindbal van groep 8 niet kan bijwonen en dat Merlijn een jaar haar vrienden moet missen. Maar wij hopen ze iets moois mee te geven, iets wat anders is dan anders, iets waar ze later met plezier op terugkijken en waarvan ze veel geleerd hebben.

We willen ze laten zien dat je niet perse een witte powerpoint met zwarte tekst hoeft te maken. Ook als anderen dat wel doen en vinden dat jij dat ook moet doen mag je toch iets anders maken, iets wat jij mooi vindt en wat bij jou past. Misschien niet eens een powerpoint, maar een poster, een dans of een lied. En als je dan toch kiest voor de witte powerpoint, dan is dat omdat jij dat wilt. Vrijheid om je leven te leiden zoals jij dat wilt. Je moet er vaak hard voor werken en het lukt niet altijd, maar ga ervoor!

En daarbij: wij zijn goed team! De afgelopen jaren waren we 8 handen op 1 buik en voordat de meiden ‘uitvliegen’ willen we graag nog 1x als gezin ultiem samenzijn, samenwerken en samen genieten.

Hoe?
Stilstand is achteruitgang en daarom gaat school aan boord gewoon door. Nou ja, gewoon… het is een hele onderneming eigenlijk. Want de Nederlandse wet- en regelgeving is niet geschikt voor burgers met schoolgaande kinderen die lange reizen willen maken, afstandsonderwijs willen geven, van plan zijn terug te komen en dan de kinderen weer naar een Nederlandse school willen laten gaan.

De regels schoolplicht en leerplicht zijn zeer inflexibel en een tikkie ouderwets.

De leerplichtambtenaar boezemt angst in en dat betekent dat ook scholen niet meewerken aan plannen zoals de onze. Ik kon zowel bij de basisschool als bij de middelbare school de kinderen niet ingeschreven laten staan. Maar als je je kinderen uitschrijft dan moet je ze ook weer ergens inschrijven en juist dat gaat niet lukken komend jaar… ook al kan ik bewijzen dat ik afstandsonderwijs heb ingekocht bij De Wereldschool dat is goedgekeurd door de staat, toch kan ik een boete krijgen (en zelfs een strafblad) voor het ‘van school houden van mijn kinderen’. Ze kunnen je zelfs terughalen van je reis omdat je in de rechtbank moet verschijnen. Dus er zit niets anders op dan ons hele gezin uitschrijven uit Basisregistratie Personen (BRP). 

De middelbare school van Merlijn werkte ook niet mee aan een soepele terugkeer. Ze wilden dat ze sowieso bleef zitten. Vreemd, want als we aan boord doorgaan met de les, waarom dan niet eerst kijken of Merlijn bij terugkeer het gewenste niveau heeft en haar pas laten doubleren als blijkt dat ze achterloopt?

Waarom geen tussenjaar? Wij denken dat het goed is dat er een beetje structuur in de dagen zit. Ook willen we laten zien dat je voor mooie en leuke dingen ‘iets over’ moet hebben. En daarbij: stilstand is achteruitgang!

Maar gelukkig zijn er wel scholen die kinderen opnemen die terugkomen van een reis en afstandsonderwijs hebben genoten:

• Merlijn gaat als ze terug is naar het Vavo Lyceum in Amersfoort (volwassenen onderwijs). Omdat ze een onderbroken leerjaar heeft (want we schrijven ons uit uit de BPR) mag ze daar op haar 17e starten. De Vavo biedt de mogelijkheid om twee jaar Havo in 1 jaar te doen. Dus 4 en 5 Havo in 1 schooljaar en gelijk examen. Aan boord doen we dan een deel van Havo 4, waardoor ze -als het goed is- op de Vavo goed mee kan komen. En als het niet lukt kan ze dan altijd nog blijven zitten.
• Olivia gaat als we terug zijn naar Het Nieuwe Eemland, een scholengemeenschap in Amersfoort. Bij uitzondering mochten we haar nu al inschrijven voor 2023. Heel fijn, want normaalgesproken loopt dat inschrijven via het basisonderwijs. Ze heeft dus al een plekje als brugpieper. En met de Wereldschool doen we de Cito Eindtoets aan boord van Halea, spannend!