“Mam, ik denk dat wij in een vorig leven beste vriendinnen waren met z’n drieën”. Tijdens een avondje giebelen werd deze liefdevolle uitspraak met mij gedeeld, midden op zee onderweg naar Kaapverdië. Een cadeautje! Hierbij een kort, maar zoetsappig relaas van een moeder die blij is dat ze dit jaar optimaal mag genieten van haar fantastische dochters.

Toen duidelijk werd dat wij deze reis echt gingen maken mèt onze tienerdochters werd er soms hard geoordeeld. Van het ‘ontnemen van de jeugd’ tot het ‘wegnemen van sociale contacten’, alles was uitermate schadelijk en kon je als ouder niet maken. Je zou er acuut een schuldgevoel van krijgen. Maar ik liet mij er niet door tegenhouden en vraag mijn dochters regelmatig wat ze ervan vinden dat wij ze meesleepten op dit avontuur. Het antwoord lees je – tussen de regels – terug in de volgende anekdotes.

58m2

Dat is de ruimte die we te verdelen hebben aan boord. Het is geen klein schip, maar privacy is er voor geen meter natuurlijk. Toch zitten we elkaar niet echt in de weg. Ik gokte daar al een beetje op, gezien onze ervaringen als we met elkaar op lange zomervakanties gingen. Vijf weken in caravan, tent of boot, op kleine eenvoudige campings of rustige havens, ons hoor je niet klagen. Als team maken wij er altijd het beste van en kunnen blijkbaar goed op elkaars lip leven. Ik hoorde Merlijn pas tegen vriendinnen vertellen dat het gebrek aan ruimte tot nu toe geen probleem is en dat ze altijd wel een plekje vindt om zich even terug te trekken met haar oortjes op en wat muziek of een filmpje. Olivia verklaart beide badkamers vaak tot haar domein, lekker op de wc-pot bellen, tik-tok filmpjes maken of rommelen met de make-up van je zus. Overigens doet ze dat thuis ook 😉

Maar op dit moment hebben we twee opstappers aan boord en zijn we met z’n zessen. De toch al beperkte vierkante meters zien we dus als sneeuw voor de zon verdwijnen 😉 Tijdens de oversteek naar Kaapverdië moesten we dan ook even wennen: waar moeten we blijven, waar moeten we heen? Het klinkt als een Nederlandstalige top10 hit! Overigens had ik daar zelf de meeste moeite mee. De meiden heb ik er niet over gehoord. We deden wat we tijdens andere oversteken ook doen: samen in het grote bed verzamelen voor veel gezelligheid, gegiechel en gekroel. Uiteindelijk slapen we ook samen (ik met onderbrekingen vanwege de nachtdiensten), wat resulteert in veel geklaag in de ochtend, want:

• degene in het midden lag dacht ’s nachts dat ze dood ging van de hitte;
• we konden allemaal niet goed omdraaien en dat deed ons denken aan de kanovaarders die we onderweg tegenkwamen en die moeten slapen in 1 houding… tijdens een oceaanovertrek van wéééken;
• “jouw elleboog stak steeds in mijn rug en jij moet je knie nooit meer optrekken!”.

Ondanks dat kruipen we de volgende avond weer lekker bij elkaar voor een herhaling van het hele feest.

Via DEZE LINK vind je een rommelig giebel-filmpje van ons drieën in actie in de voorpunt waarbij ik dacht dat er een vliegende vis op het dek was geland. De meiden waren rete nieuwsgierig, maar druf zelf kijken dus ze stuurden mij op onderzoek uit.

FOMO of toch RAMO

Vooral Merlijn zag erg op tegen het missen van haar vrienden en vriendinnen. Ze was bang dat iedereen haar zou vergeten na een jaar afwezigheid. Ook hield ze aan het begin van ons avontuur ieder weekend haar telefoon extra goed in de gaten, want ze kon niet mee ‘stappen’ en wilde via Snap en andere socials ieder moment van het uitgaansleven volgen. En als uit berichtgeving bleek dat het avondje uit in Amersfoort tegenviel, dan was onze puber stiekem een stuk gelukkiger, want dan had ze niets gemist.

FOMO, Fear Of Missing Out, had genadeloos toegeslagen.

Maar met het verstrijken van de tijd kwamen er ook nieuwe inzichten. Zo hernieuwden oude vrienden het contact, omdat ze via-via gehoord hadden van haar reis en zijn ze nieuwsgierig hoe het gaat. Ook de jongens uit de vriendengroep treden regelmatig uit eigen beweging in contact om te vragen hoe het met haar gaat en waar ze nu is. En inmiddels geeft Merlijn advies aan vriendinnen die één avondje niet mogen stappen van hun ouders omdat ze moeten leren voor de toetsweek > “Ga nou maar leren, want 1 avondje niet stappen is helemaal niet erg. Je kunt volgende week toch weer gaan? Er gaat niets verloren als je even niet uit kunt.” Het leek wel of ik mezelf hoorde praten en toen ik aan haar vroeg waar al die ‘wijsheid’ vandaan kwam schoot ze in de lach. “Ja mam, ik weet het!”. Ze vertelde dat ze eigenlijk vond dat een aantal vriendinnen van haar ook eens zo op reis moesten om wat meer afstand te kunnen nemen en te leren wat zij geleerd had: het komt ook goed. Ook als je (lange tijd) niet kunt stappen met je vrienden zijn het nog je vrienden. Plus, je krijgt er iets moois voor terug: avontuur, lekker weer, steeds andere landen en het gevoel van een lange vakantie.

RAMO = Realistic About Missing Out

We zijn nog een avondje samen wezen stappen, moeder en dochter. Met het bijbootje de stad in… dorpje… naar ‘de club’: een terrasje in de enige straat met gezellig drukke cafeetjes… en een cocktail, een virgin mojito, want we moeten nog terug in het bootje in het donker 😉 De avond eindigt met de weg terugvinden naar huis en stil doen als je aan boord klimt omdat iedereen slaapt. Nou, dat klinkt toch net zoals het thuis gaat?

https://www.tumblr.com/sailinghalea/704252828566290432

En Olivia?

Olivia geniet van het intense contact met haar gezinsleden. Ze knuffelt en kroelt erop los. Toen ze baby was bleek ‘lijfcontact’ al een belangrijk element, maar ook als je twaalf bent lig je blijkbaar nog het liefst boven op je moeder, je zus en je vader. Olivia en Merlijn zijn ‘besties’, altijd al geweest en dat is ook de reden waarom wij deze reis zonder twijfel samen durfden te maken. Politieagent spelen is niet nodig, de meiden zijn 4 handen (met gelakte nagels) op 1 buik. Olivia’s grote voorbeeld is haar zus. En Merlijn op haar beurt deelt graag de vriendinnen-roddels met haar zusje, die heerlijk meeleeft met alles wat er verteld wordt. Ook voor Olivia zijn de socials een belangrijk onderdeel van het contact met vriendinnetjes. Ze mist school, niet het ‘werken’ zoals ze dat noemt, maar wel de vriendjes en vriendinnetjes. Nu winkelt ze met haar zus samen in Lissabon (zo stoer!!!), of gaat ze met haar moeder en zus op stap in Santa Cruz, op zoek naar kerstversiering. En als er wifi is >> Whatsapp-bellen met vriendinnen, en dan vooral met BFF Jaël! Dat deed Olivia thuis ook liefst de hele dag: onafgebroken bellen en ondertussen samen spelen, gamen, lunchen, plassen en naar bed gaan.

De laatste kans… nou, niet zo dramatisch hoor!

Ik heb er helemaal geen spijt van dat ik mijn meiden heb meegenomen op deze reis. Ze leren iedere dag iets nieuws en daar horen ook ontberingen, tegenslagen, ruzies en internet-loze momenten bij.

Dat is wel de grootste uitdaging hoor: geen wifi. Een beetje hoge golf of flinke wind is daar niets bij vergeleken als je de dames moet geloven hahaha!

We genieten allemaal ontzettend van het samenzijn. Ik zie het een beetje als: de laatste kans. Dat klinkt dramatischer dan ik het bedoel, maar als één van je kinderen gaat studeren (of iets soortgelijks) gaan ze toch steeds meer op eigen benen staan en zul je ook niet meer zo vaak met z’n vieren op vakantie gaan, of zelfs thuis zijn… en dat is logisch, want je kinderen gaan langzamerhand hun eigen leven opbouwen. Dit liefdevolle, avontuurlijke en leerzame jaar met z’n vieren is dus een mooie afsluiter en tegelijk het begin van een nieuwe periode. We hopen zo onze meisjes iets moois mee te geven voor de toekomst!

Fijne feestdagen!

Voor nu: geniet allemaal van feestelijke dagen die eraan komen. Halea is versierd met verschillende lichtjes en slingers en we hebben zelfs een boompje (check de link op Instagram), dus wij zijn er ook klaar voor!