Ik beloof de meiden al sinds ons vertrek Palmbomen en ik begon dan ook al snel na ons vertrek te roepen: “Kijk eens, ik zei het toch?! Daar heb je ze al!” Maar de meiden namen geen genoegen met het feit dat in Zuid Frankrijk, Spanje en Portugal al best wat palmen naar je wuiven. Dat zijn blijkbaar niet de juiste. Daar zitten geen kokosnoten aan.

Vanaf Barbados zijn we in 17 uur naar Bequia gevaren. We kozen ervoor om s’nachts te varen omdat deze reistijd er automatisch voor zorgt dat je in het donker aan komt, ook als je heel vroeg in de morgen vertrekt. Wij vinden het niet fijn om in de nacht een vreemde haven of baai in te moeten varen. Dus vertrokken we aan het eind van de middag uit Carlisle Bay en arriveerden we in de ochtend in Admirality Bay, Bequia.

DISCLAIMER - Ik merk dat de verhalen die ik op deze site zet er echt niet korter op worden. Tegelijk vind ik het ontzettend leuk dat jij -trouwe volger, meelever èn lezer- je nog steeds door mijn blogjes heen worstelt. Chapeau! Omdat ik deze reisverslagen ook voor onszelf noteer wil ik niet teveel overslaan… Dussss vanaf nu verontschuldig ik me niet meer voor de lengte van mijn teksten. Hopelijk blijf je met ons mee genieten, want er borrelen toch regelmatig weer wat avonturen op.

Inmiddels zijn we alweer minstens 3 weken in St. Vincent en de Grenadines… trouwens, vind je ook niet dat dat klinkt als de naam van een Motown bandje? De bandleden bestaan uit 1 hoofdeiland met allemaal kleine eilandjes eronder, waaronder de bekende Tobago Cays, die -verwarrend genoeg- niet bij Tobago zelf liggen. We hebben niet alle eilanden bezocht, maar kokosnoten zijn hier in overvloed!

Bequia

Bequia is een lieflijk groen eiland met kleurrijke huizen en een mooie grote baai gevuld met minstens 150 zeilboten. Sowieso zijn alle bovenwindse eilanden prachtig groen. Het is hier zonnig en warm, maar ook vochtig en af en toe valt er een flinke regenbui ‘in het wild’. Die combinatie zorgt voor weelderig natuurgroen. Een beetje anders dus dan het klimaat van de ABC-eilanden die veel van ons kennen. Daar is het gemiddeld gezien wat droger… wat zou de klimaatverandering daar in de toekomst voor invloed op gaan uitoefenen… het koraal heeft in ieder geval zijn beste tijd gehad hier. Het water is te warm en ook de zonnebrandmiddelen dragen niet bij aan een gezonde zee. Het is overigens totaal niet duidelijk aangegeven op onze verschillende zonnebrand crèmes of die koraal-proof is. Je zou toch verwachten dat de producenten daarvoor zorgen, aangezien al jaren bekend is dat zonnebrand het koraal bleekt. Ik verwachtte dat het erop zou staan, maar dat is niet zo, dus nu hoop ik dat er regelgeving is die wereldwijd bepaald heeft dat dat schadelijke ingrediënt er niet meer in mag zitten… Afijn, ik dwaal af… Zo wordt het er zeker niet korter op hahaha!

Ons leven op Bequia is rustig, maar uiteraard beleven we altijd wel wat. Als je ons via Instagram volgt dan heb je misschien al gelezen dat we op een vroege morgen zijn los geraakt van onze mooring. Halea dreef dus rond in die volle baai terwijl wij sliepen. Gelukkig slaap ik met één oor open en waren we er nèt op tijd bij.

In fotogalerij hieronder staat bij ieder plaatje een kort praatje. Kort jaaaaaa, ik blijf het stiekem toch proberen hoor 😉

Mustique

Het volgende Grenadientje was Mustique. Een klein eiland dat grotendeels privé bezit is en waar sterren als Mick Jagger een zomerhuis hebben. Bij aankomst werd ons verteld dat we te voet bijna nergens mochten komen… we hebben het natuurlijk wel geprobeerd door naar een strandtent in de volgende baai te wandelen, maar we werden bovenop de heuvel al snel staande gehouden door een beveiliger die ons vertelde dat we ons alleen in een taxi mochten verplaatsen. We hebben nog steeds geen idee waarom dat onderscheid wordt gemaakt er was tot dan toe niets bijzonders te zien op het gebied van huizen of beroemdheden. Die (overigens knetterdure) taxi namen we niet voor dat kippestukkie, we waren licht beledigd 😉 Tot zover ons zeer gewaagde wandel avontuur.

Voor een paar daagjes was het er prima toeven. Het was niet druk in de baai, voor het kleine strand zwemmen zeeschildpadden en we hebben natuurlijk een avondje doorgebracht in de beroemde Basil’s Bar recht tegenover ons ‘huis’ en waarvan de inrichting door Philippe Starck himself onder handen is genomen in 2018. Er was die week Blues-week en de artiesten waren professionals uit de USA die heerlijke muziek maakten. Olivia en ik hebben heel vaak de dansvloer opgezocht!

Tobago Cays

Mmmmm… De Cays… wat zal ik zeggen. Ten eerste: belachelijk druk. Op een gegeven moment lagen er meer dan 300 catamarans en een paar monohulls bovenop elkaar geparkeerd bij de twee kleine eilandjes waar wij ook waren: Petit Rameau en Petit Bateau. Nou een aantal bateaux hier zijn helemaal niet zo petit! De cats (meestal huurboten) zijn soms wel 25 meter lang met kapitein, personeel en ±10 gasten aan boord. De monohulls zijn vaak vertrekkers uit Europa. Het zal nog wel even duren voordat Europeanen veelvuldig catamarans zullen gebruiken voor zo’n reis als wij maken al gaf de ARC al aan dat ze het deelnemersveld een klein beetje zagen veranderen. Het is namelijk een flink stuk duurder in aanschaf en de EU-havens zijn nog niet echt geschikt voor deze brede vaartuigen. Je hebt dus pas plezier van je cat als je hier belandt of nog verder weg, in de Pacific… Oh ik drijf weer af… terug naar de Cays.

Het koraal is dood en er zijn teveel mensen, maar de zee is zó helder en zó mooi lichtblauw dat we toch onder de indruk zijn. De eerste avond hebben we gegeten op het strand. Een grote groeps-bbq die door 5 lokale vissers georganiseerd wordt. Ze mogen beurtelings een binnenkomende boot benaderen en vragen dan of je mee wilt eten. Zo verdelen ze de inkomsten een beetje.

Aan het eind van de dag luieren we op het nabij gelegen strandje van Baradal. Zeeschildpadden grazen er zeegras en op de bodem zien we hele grote zeesterren. We zwemmen tot onze handen rimpelig worden. ‘s Avonds eten we restjes pasta en de volgende ochtend vertrekken we richting Mareau.

Overigens moet je in de Cays overal liggeld betalen per nacht, ook als je ankert. De prijzen schijnen in een jaar meer dan verdubbeld te zijn. Ik hoop dat ze het geld gebruiken voor het beschermen en in stand houden van de (maritieme) natuur.

Mayreau

Wat een verademing, we zijn de enigen in de baai! Het hotel verwelkomt ‘boaties’ wat betekent dat we gratis aan de mooring kunnen liggen en mogen zwemmen in de 3 infinity pools als we in ieder geval ook een cocktailtje drinken. Nou dat laten we ons geen twee keer zeggen, want we hebben nog helemaal niet genoeg gezwommen 🤭.

Kokosnootpalm

Oh ja, bijna vergeten: kokosnoten. De palmboom telde alleen maar mee als er een kokosnoot aan groeide. Nou, dat is bij deze bewezen. Op Bequia, in Friendship Bay, hebben we kokos gesnoept uit een kokosnoot die Frank kapot had gegooid op een rots. Heerlijk vers!

En in het kader van NEVER A DULL MOMENT: de taxichauffeur die ons van en naar Friendship Bay bracht had vermoedelijk zo’n noot op z’n kop gekregen, want nadat wij op de heenweg al twijfelden aan zijn helderheid omdat hij na 3 minuten al vergeten was dat hij ons een taxi rit had aangeboden wist hij later de weg terug niet meer, vergat hij soms links te rijden (echt heeeeeeeel eng) en wist hij niet meer hoe de deuren van z’n busje open moesten. Een spannende rondrit, op z’n zachtst gezegd.