We hadden die datum 17 jaar geleden met opzet gekozen, de raarste trouwdatum die je je kunt bedenken: vrijdag de 13e in januari. Een datum waarbij je een dag van te voren het stadhuis nog kunt bellen omdat je een grotere zaal wilt (Geen zorgen mevrouw, dat kan gewoon, u bent de enige die trouwt morgen… Weet u wel zeker dat u dat wilt trouwens?). En een dag die ieder jaar op meerdere momenten vierbaar is. Een bijkomstigheid waar we graag en vaak gebruik van maken. Maar dit jaar is het extra speciaal. Want dit jaar, net als toen, viel de 13e januari weer echt op vrijdag!

Barbados stond niet op ons lijstje

Totdat we in Alvor een ouder echtpaar tegenkwamen die naar eigen zeggen al 23154x overgestoken waren. ”Waar naartoe steken jullie over?” Aan onze kant bleef het stil. Geen lijstje… en al helemaal niet van ‘de overkant’, dat leek nog zó ver weg. Alle tips waren welkom en zeker van twee oude rotten in het oversteek-vak.

“Barbados moet je niet overslaan hoor. Wij gaan er ieder jaar naartoe. Als je er voorbij vaart dan zul je het waarschijnlijk niet meer aandoen, want de wind waait niet de goede kant op.” We kijken alsof we dat ook hartstikke logisch vinden en knikken instemmend. Als ze weg zijn pakken we Googlemaps erbij. Waar ligt dat eiland eigenlijk?

Hijgend als een …

De volgende ochtend is alles rustig. Behalve dan een flink geronk van een van onze opstappers. “Nou nou, Dirk-Jan”, denk ik nog. Als hij wakker wordt moet ik hem toch eens vertellen dat hij snurkt als een hijgend paard… Ik loop het dek op om Barbados bij daglicht te bekijken en zie… EEN PAARD voorbij zwemmen. Echt. En híjgen dat beest! Als een postpaard, maar dat is hem niet kwalijk te nemen. Ik kan je vertellen dat wij niet dicht bij het strand liggen en toch zwemmen ze helemaal om Halea heen. De begeleider zwemt soms achteruit en praat op het ros in, coacht hem als het ware door het water. De vraag rijst: waarom?

Eerst dachten we nog dat het voor de conditie van de paarden was. Misschien is het vanwege de warmte beter in het water te bewegen dan op het land? De paarden uitlaat service? Maar later op de dag zagen we dat de dieren met toeristen op de rug het water worden ingeleid en dan een stukje moeten zwemmen. Met ‘klant’ en al dus. Bizar. Galopperen langs de waterlijn 2.0? Lastdier 3.0? In ieder geval leken de viervoeters het niet altijd ‘van nature’ te willen en daarom zal het terugkerende ochtendritueel in het leven geroepen zijn. Ik ben geen kenner, maar ik had het idee dat de paarden dat deel met die toeristen sowieso liever over zouden slaan.

Tja, die eerste indruk hè…

Onze eerste zondag in de Carieb verloopt wat stroef. Ik ben wel een beetje klaar met de hoeveelheid mensen aan boord. Natuurlijk was het heel gezellig en ben ik onze lieve opstappers echt dankbaar, maar na bijna 6 weken met 5 personen aan boord, waarvan 3 weken met 6

< Volg je ‘um nog? In ieder geval best lang met meer dan de gebruikelijke 4! >

is de grens van mijn flexibiliteit/tolerantie/koken-voor-6-creativiteit/positieve instelling en beleefdheid … of kort gezegd: gastvrijheid… wel een beetje bereikt. We verdelen ons in 2 groepen (ja, nog even door de cijfers heen bijten hoor) en gaan Bridgetown verkennen.

Hmmm… als we van boord stappen in het centrum bekruipt mij een unheimisch gevoel. Alle winkels zijn gesloten. Het is rommelig, viezig en de gebouwen zijn alles behalve onderhouden. Een armelijke troep, om met Maarten van Rossum te spreken. Of ronduit arremoeiig, als je het mijn moeder zou vragen. Over de mensen die er rondlopen kun je grofweg hetzelfde zeggen. Ik geloof dat ik zelfs iemand in de portiek van een winkel een rat zag fileren. Toen ik wegkeek zag ik een man met zijn geslachtsdeel slingeren, het werd er niet veel beter op. Waar waren we terecht gekomen?

Even een lichte economische zijstap

Op maandagochtend gaan we op zoek naar een wasserette en een lokaal simkaartje voor internetdata. Dus de stad weer in. Een stad die nu een heel ander gezicht laat zien. Levendig, met straatverkopers en geopende winkels, vriendelijke mensen en veel verkeer. Met de taxi gaan we naar een waserette en onderweg zien we dat internationale banken en financiële instellingen grote, luxe gebouwen hebben. Hier rommelen ze met geld, voor bedrijven en rijken die vinden dat zij geen belasting hoeven te betalen. De banken verdienen er goed aan, maar het geld dat ze verdienen lijkt niet bij de bevolking terecht te komen. Het zorgt er wel voor dat het bruto binnenlands product 4,37 miljard dollar bedraagt. Dat zou betekenen dat het land tot het middensegment hoort qua economie volgens Wikipedia. Het inkomen zou een van de hoogste zijn van Centraal en Zuid-Amerika. Maar wij zien ook dat het hier niet allemaal heel eerlijk verdeeld is.

De bevolking verdient geld met toerisme zegt Wikipedia. Toch twijfel ik ook daar een beetje aan. De cruiseboot toeristen eten aan boord, want dat is gratis. Ze worden met busjes afgezet bij strandtenten die goed georganiseerd zijn, een luxe uitstraling hebben en een Amerikaans menu waardoor ik denk dat ze gefinancierd zijn met buitenlands geld. De vakantiehuizen zitten vol met gepensioneerde Amerikanen die hun geld uitgeven bij de restaurants van buitenlanders. De lokalen zitten in de bediening. De boodschappen zijn schrikbarend duur. Hoe kun je dat betalen als je hier woont?

Lees met een gerust hart verder, want ik buig langzaam om naar een positieve verhandeling over dit vreemde eilandje.

Barbedianen

Taxichauffeur David komt in beeld als Frank en Merlijn de was gaan ophalen. Het adres waar we onze vieze was gisteren hebben achtergelaten is ‘opposite the gasstation’ en de taxichauffeur van gisteren is vandaag niet beschikbaar. Maar David is een chauffeur die zijn taak serieus neemt en na een hele eilandtoer is de was terecht (en schoon!). David heeft vaste klanten in ons gevonden en zijn serieuze instelling zorgt ervoor dat hij ons niet alleen vervoert, maar ook over ons waakt. Hij haalt ons op waar we ook zijn, ook als hij niet aan het werk is. Bij aankomst helpt hij ons in ons bijbootje, maakt los en zwaait uit. Pas als we uit het zicht zijn loopt hij terug naar zijn oude taxi. Hij vertelt later dat hij vindt dat hij verantwoordelijk is voor zijn klanten, ook ruim na de rit zo blijkt.

Veel Barbedianen (geen idee of dat woord klopt, maar je begrijpt wat ik bedoel) die wij ontmoeten zijn vriendelijk, trots op hun land en behulpzaam. Ze willen een positief beeld over hun eiland bij ons achterlaten en doen daar hun best voor. Zo ook de jongens die onze grot excursie regelen. Justin biedt via Tripadvisor een goedkoop alternatief voor de dure -en vast heel mooie- cruisbotengrot (ruim 100 euro pp). Een redelijk avontuurlijk alternatief bleek later.

Hoe vier je je trouwdag op een beetje leuke manier tijdens een toch al redelijk indrukwekkend jaar?

Met behulp van Justin, David, een stel gezellige en superlieve dochters en een (jaja nog steeds) gelukkig getrouwd stel is dat ons gewoon gelukt!

We wilden een grot bezoeken en David bracht ons naar de plek waar we Justin zouden ontmoeten. Dat verliep niet heel georganiseerd, waardoor we onverwacht in een botanische tuin eindigden, met een uur te besteden omdat Justin ook rij-instructeur bleek te zijn en zijn les uitliep… Flexibel als we zijn betalen we entree en wandelen we door de werkelijk prachtig onderhouden tuin met indrukwekkende bomen, knalgroene planten en weelderige bloemen. Er is bijna niemand anders in het park en dat maakt het nog serener. We genieten van het uitzicht, drinken wat en eten een heerlijk waterijsje. De dag is goed begonnen en heeft ons nu al positief verrast.

Onze afspraak met Justin komt dichterbij en uiteindelijk haalt hij ons samen met een vriend (incl. jointje) op bij de tuin. We passen niet allemaal in de kleine afgetrapte 4×4 en de vriend gaat in de achterbak. Na een tijdje roept Justin “Hier is het!”. We zien hoog gras, wat bomen en een oud hek dat nergens naartoe leidt. De auto slaat rechtsaf, richting het hek… gewoon van de weg af, off-the-road. De vierwielaandrijving kan het bijna niet aan. Midden in het veld stappen we uit. Geen grot te bekennen. Wel moet ik even een papier ondertekenen dat Justin niet verantwoordelijk is voor als er iets met ons gebeurt. Ik teken op de achterkant, want op de voorkant -bij de tekst en uitleg- staat de handtekening van een vorige klant. Een Duitser. Zou hij het overleefd hebben?

Geen gewoon grot bezoekje

Nu begint het avontuur pas echt. De trip naarde grot is al een avontuur op zich. Een uiterst modderige afdaling naar onbekende diepte waarbij we ons vast moeten houden aan oude touwen (soms niet meer dan aan elkaar geknoopte lappen stof zoals gevangenen gebruiken bij een ontsnapping) om niet naar beneden te vallen.

Bij de foto’s zie je beelden van hoe wij omhoog klimmen op de terugweg… op de heenweg ging dat dus andersom!

De grot is een oude vluchtweg van de slaven. Zij hebben onze route in het pikkiedonker afgelegd, eerst zelfs zonder te weten waar ze zouden uitkomen en óf ze wel ergens zouden uitkomen. Om te voelen hoe donker dat is hebben we midden in de grot de lichten uitgedaan… met je ogen open alleen diep zwart zien is echt angstaanjagend.

Degenen die ooit een canyoning excursie hebben gedaan snappen extra goed dat dit geen gewoon grotbezoekje was, maar caveyoning! Een uitje waarmee we het bijgeloof dat bij vrijdag de 13e hoort dapper hebben uitgedaagd!

‘s Avonds zijn we uit eten gegaan. David heeft ons gebracht, gehaald en uitgezwaaid. Voorspelbaar, onavontuurlijk, lekker en super gezellig. Ook dat kan natuurlijk gewoon op de 13e.

Barbados grows upon you

In het engels zeggen ze “It grows upon you “ als iets langzaamaan beter gaat bevallen. En dat is met Barbados zeker gebeurd. We zijn blij dat we de tip om hier naartoe te gaan hebben gevolgd, want dit rare kleine landje vol tegenstellingen bleek juist dé plek om vrijdag de 13e te vieren.

View this post on Instagram

A post shared by Sailing Halea (@sailinghalea)