Op Instagram plaats ik heel regelmatig kleine updates van onze belevenissen. Daar zijn dus alle plekken die we bezoeken vertegenwoordigd. Maar mijn verslagen op deze site hebben meestal een soort thema en dat heeft ervoor gezorgd dat Tenerife en Kaapverdië hier nog niet echt terugkomen… Ik had namelijk geen thema! Dat ga ik nu goedmaken. Het thema > Blog Zonder Thema, oftewel BZT.

Daar gaan we dan. Het themaloos gebabbel start 1…2…3… NU!

Na de 4-daagse oversteek vanuit Lagos komen we aan bij La Graciosa, een klein eilandje boven Lanzarote. Daar blijkt dat we de haven niet in kunnen, want de steiger voor boten van 14 meter wordt gerepareerd… Hmmmm… na vier dagen varen is een haven wel even lekker aankomen… maar we laten ons niet uit het veld slaan en gooien ons anker uit in een baaitje om de hoek. Rust!

Of toch niet? Bewegen we nog? Nee, we liggen hoor. Weet je het zeker? Ik denk dat het anker niet gepakt heeft. Turen, turen, turen… shit, we liggen niet! We halen het anker op en manoeuvreren Halea weer door de drukke ankerplek. Frank staat op de punt klaar om het anker te droppen. Daar? Ja! Oké!
Dit hebben we met tussenpozen 5x gedaan…inclusief twee rondjes in het pikkie donker rond etenstijd en net na bedtijd toen het ankeralarm wéér afging. Hoezo rust?! We gingen twijfelen aan ons dure anker en aan onze kwaliteiten als ankeraars. Het duurde even voor we erachter kwamen dat er een aflopend stuk bodem was precies waar wij ankerden… het anker kon daar helemaal niet aangrijpen. Dat verklaarde ook waarom daar steeds plek was 😂.

De volgende ochtend waren we er klaar mee. La Graciosa was op papier heel leuk, maar wij trekken ons anker op en varen direct door naar Tenerife. Vierentwintig uur cruisen, inclusief een nachtje sterren kijken… of beter gezegd staren naar de miljoenen lichtjes van de mega grote cruiseschepen die ons inhalen.

Opstappers

De jachthaven van Santa Cruz op Tenerife ligt vol met vertrekkersboten uit allerlei landen. Dagelijks komen mensen bij ons vragen of ze mee kunnen naar de Carieb of naar Kaapverdië. Er hangen scheur-briefjes met contactgegevens op de toegangsdeur van de steiger en in de wasruimte. Opstappers met ervaring of zonder ervaring, allerlei types bieden zich aan. Een soort lifters, maar dan op zeilboten. Wij krijgen onze eigen opstappers aan boord. Het is eind november en Dirk-Jan komt naar Tenerife.

Toen dachten we nog dat we binnen een week wel zouden kunnen vertrekken naar Kaapverdië en wisten we niet dat we Santa Cruz zouden leren kennen als onze broekzak en dat Dirk-Jan bijna bij het meubilair zou gaan horen 😁.

Santa Cruz Kerst

Santa Cruz viert kerst heel uitbundig, dat wordt al snel duidelijk als je de stad in loopt. Overal wordt kerstversiering opgehangen, vaak voorzien van kleurrijke verlichting. Iedere dag komt er iets bij. Wat een werk! Er worden zelfs overal kerststerren (die plant met rode blaadjes) geplant… zouden ze die na kerst weer allemaal weghalen? Wij hebben het niet kunnen checken, want toen waren we al weg 😉.

Tour de Tenerife

Ook hier was het weer wachten op een goed weer-window en dat duurde best lang. Positief bekeken zorgde ons iets te lange verblijf op Tenerife er wel voor dat we het eiland goed konden verkennen. In onze huurauto bezochten we strandjes, dorpjes, natuurlijke zwembaden, de prachtige El Teide vulkaan, natuurparken, de IKEA (ja, die móét je gezien hebben hoor) en het stadszwembad van Santa Cruz. Onderweg stuitten we nog op een indrukwekkende kerststal, waarbij zelfs de 3 koningen en hun kamelen vertegenwoordigd waren!

Nog een voordeel: we konden hier makkelijk voetbal kijken. De Spanjaarden zijn zelf voetbalgek en hebben in veel cafés grote schermen hangen. Je hoefde geen wedstrijd te missen!

Deze stapel foto’s en het videootje geven hopelijk een goed beeld van ons verblijf.

Ajeto!

Met behulp van Dirk-Jan, ons bemanningslid met twee rechterhandjes, is er ook flink geklust. Een nieuwe onderlijkstrekker door de giek, alle reeflijnen vervangen, saildrive-olie onderzoek …

Wacht even… saildrive? Dat probleem was toch eindelijk opgelost? Nou, het heeft er even op geleken dat het euvel dat we in Lagos hebben laten verhelpen toch niet verholpen was… pfff, stress! Uiteindelijk viel het mee en veranderde de grimas van de kapitein weer in een glimlach.

… loodgieterij in het algemeen en het vervangen van wc-slangen in het bijzonder (viesssss!), boodschappen tot je erbij neervalt, Dirk-Jan draait zijn hand er niet voor om. Zoals buurman-en-buurman zouden zeggen: “Ajeto!”.

We gáán… of toch niet?!

Er komt beter weer aan en we vertrekken richting La Gomera waar Erik aan boord zal komen. Onderweg stoppen we nog één keer op Tenerife bij San Miguel Marina om de saildrive-olie te checken. Maarrrr… dat blijkt niet onze enige zorg…. De stuurautomaat stopt ermee terwijl we op zee wachten tot we de haven in kunnen.

Ik zie Frank’s gezicht en denk bij mezelf: ”Ik geloof dat hij nu echt terug naar NL wil. Dit is de druppel…”.

Goed dat we nog op Tenerife zijn, de reparateur kan, als het nodig is, naar ons toe komen rijden, maar… na een dagje rommelen en zoeken lijkt de oorzaak gevonden. In de foto’s zie je een ‘raampje’ met roze vloeistof. Dat was het probleem: de stuurautomaat heeft een eigen oliereservoir (dat wisten we niet!!) en daarin zat niet genoeg hydrauliek-olie. Bijgevuld, testen… het werkt weer! Adem in, adem uit.

De glimlach van de kapitein is nog niet helemaal terug, maar zijn leuke crew maakt een hoop goed (vinden we zelf) en de volgende dag gooien we de trossen los. In één streep naar La Gomera om Erik op te pikken.

Eenmaal aangekomen gaan we door met de laatste voorbereidingen. We kopen groente en fruit, we verstoppen de meloenen tussen het gereedschap en hangen de rest op in speciale netten. We zijn uiteindelijk twee nachtjes op La Gomera geweest. Te weinig, want het leek mij het mooiste Canarische eiland. Veel natuur, een kneuterig stadje (op een positieve manier), rustig en toch gezellig. Een goeie reden om eens terug te gaan (en foto’s te nemen, want die hebben we bijna niet van dit eilandje hahaha).

Kaapverdië, we komen eraan!

Onze eerste oversteek als 6-koppige crew is begonnen. Erik was nog geen 12 uur aan boord voordat hij de zee op geslingerd werd, maar hij paste zich snel aan. De eerste dagen zijn we altijd een beetje hangerig en onze opstappers waren een beetje zeeziek, maar dat ging al snel beter en de trip vloog voorbij! Na 5 dagen komen we aan op São Vincente in Kaapverdië en vieren we het eerste deel van onze grote oversteek in de floating bar van Mindelo.

Afrika meets Portugal

Er gaan veel Nederlanders op vakantie naar Kaapverdië, vooral in de winter, maar die gaan meestal niet naar Mindelo op São Vincente, waar wij en veel andere zeilers aankomen… de toeristen die met het vliegtuig komen vieren vakantie op andere eilanden. Wij kunnen niet vertellen hoe het op die eilanden is, omdat ze allemaal heel verschillend zijn. Wij hebben ‘maar’ twee Kaapverdische eilanden gezien en zijn in ieder geval grote fans van: São Vincente en Santo Antão!

Het eiland São Vincente is ruig en schraal en dat zorgt voor interessante vergezichten. Mindelo is een levendige Afrikaanse stad waar je duidelijk de Portugese (katholieke) invloeden ziet. De mensen hebben niet veel en handelen dat het een lieve lust is. Ook proberen ze ons als bezoekers van alles te verkopen, maar ‘nee is nee’ en dat werkt prima. Het eiland ontdekken we met het OV: een busje voor 8 personen… maar 15 past natuurlijk ook makkelijk… En vergeet die hele grote vissen op het dak niet!

Zo bezoeken we São Pedro en Salamansa. São Pedro is een authentiek vissersdorp. Daar zwemmen de zeeschildpadden gewoon voor je neus en is het water prachtig turquoise. Er is een heel leuk strandtentje met heerlijke hapjes en drankjes.
Salamansa is niet echt een dorp te noemen, maar het uitgestrekte strand, de woeste branding en de rotsige bergen in de achtergrond zijn te bestempelen als schoonheid op een geheel eigen wijze. We hebben heerlijk in de golven gespeeld en ohhhh… ik vergeet bijna de heerlijke crêpes die we aten bij Chez Zoe op het verlaten strand.

Santo Antão is het eiland boven São Vincente en staat bekend om de fantastische wandelroutes en leuke guesthouses (voor wandelaars die meerdaagse tochten maken). De trails schijnen niet voor watjes te zijn en de knie van Dirk-Jan plus de gezichten van Merlijn en Olivia toen ze over het ‘wandelen’ hoorden zorgen ervoor dat deze watjes een tour boeken met gids èn auto.
De veerpont vertrekt om 07:00 uur ’s ochtends, dat is al een uitdaging op zich. Eenmaal aangekomen op het wandeleiland hebben we onze gids Dão vlot gevonden. Hij heeft een coole pickup truck bij zich met bankjes achterin de bak… we stappen enthousiast aan boord, maar na 100 meter gaat de pickup in staking en moeten we duwen 😂 Uiteindelijk krijgt Dão de auto niet meer aan de praat en wordt er een taxibusje geregeld. We zitten weer binnen… jammer zeg, maar later blijkt dat het eigenlijk helemaal niet jammer is omdat het hoog in de bergen hartstikke koud is 🥶. Dat was geen pretje geweest in die laadbak!

Zoals de foto’s laten zien is Santo Antão echt een paradijselijk mooi eiland, met indrukwekkende vergezichten. Je ziet in de verte soms de wandelpaden… grote hoogteverschillen en lange afstanden… je kunt je vast wel voorstellen dat wij toch wel blij waren met ons vervoermiddel!

Kerst op Kaapverdië

We nemen ons die week een paar keer voor om te vertrekken, maar – je verwacht het niet – er moet onverwacht nog geklust worden. En dat betekent in dit geval: wachten op onderdelen.

De accu’s worden met kerst geleverd en dat betekent dat we tweede kerstdag kunnen vertrekken. Halea is er klaar voor, de crew is er klaar voor en het feit dat we ‘aan land’ nog even ‘echt kerst’ kunnen vieren is toch ook wel weer leuk.

Eindelijk gaan we oversteken en kan ik dit best wel lange BZT-tje afronden. Wil je lezen hoe onze oversteek naar Barbados verliep? Dat kan HIER.

Het is begin april 2023 als ik dit artikel schrijf en we krijgen veel vragen over onze verdere plannen. Daarover heb ik vorige week iets geschreven. Nieuwsgierig? Kijk dan HIER.