Carieb, we hebben van je genoten! Knalgele zon, diepblauwe zee en alle kleuren strand. Maar er is ook een randje, een rafelig randje. En dat zie je niet op Instagram, ook niet op de onze.

Klinkt niet zo goed hè?! Valt mee hoor, maar we hebben wel wat geleerd hier en dat wil ik ook in ons reisverhaal opnemen. Toch sluit ik positief af, want de bovenwindse eilanden zijn het hartstikke waard!

Toen we hier naartoe vertrokken hadden we ‘een beeld’. Wij zagen lange witte stranden met die ene palmboom, strandtentjes met wapperende witte lakens die je beschermen tegen de ergste zon, lekker muziekje erbij en in je mooiste bikini met een cocktail in je hand dansen in de branding bij zonsondergang. Oké, dat hadden we mis!

Van alle eilanden die we bezochten hadden maar twee die lange stranden met palmboom: Tobago Cays, en dan specifiek Petit Tabac. En Barbuda (bij Antigua). Op alle eilanden zijn strandjes, maar meestal klein en soms ook deels afgeschermd voor de (veelal Amerikaanse) hoteltoerist.

De hippe loungy strandtent uit onze dromen zijn we echt nergens (!) tegengekomen. Soms is er wel een bar, maar vaak is het heel shabbie of idioot duur of allebei. Als er al een etablissement was dat in de buurt kwam van ons plaatje dan mochten wij dat deel van het strand helemaal niet betreden omdat het bestemd was voor… je raadt het al… die Amerikaanse toerist.

En de muziek? Hmmm… ieder zijn smaak, maar ik herinner mij van Curaçao de swingende dansmuziek met Latijns-Amerikaanse invloeden. Dat had ik hier ook verwacht. Maar op de bovenwindse eilanden klinken vooral snelle rappers die onverstaanbaar boos en kei-kei-keihard uit de boxen schallen.

Het idyllische plaatje hebben we dus los moeten laten. En dat was zeker nodig toen we de achterlanden bezochten. Kapotte wegen, vervallen koloniale gebouwen, heel veel golfplaten bouwwerken, lege verkoopstalletjes met stonede verkopers en autowrakken waar je maar kijkt. Een armoeiig rommeltje! En nee, dat komt niet alleen door de orkaan die hier in 2017 huisgehouden heeft. Dit is hoe het is in de Carieb. Dat hebben we geleerd van de andere zeilers die we hier ontmoet hebben. British Virgin, Bahamas… overal hetzelfde liedje.

Ik heb geen beeldmateriaal dat dit verhaal ondersteunt, want ik ben niet in staat om -op mijn gemakkie- een foto te maken van iemands rommel (of ellende). Dus ook op mijn filmrol prijken vooral Instagram-waardige plaatjes. Sorry!

De prijzen voor alles wat toeristisch is zijn hoog, héél hoog, te hoog. Maar de rijkaard betaalt wel, dus wordt dat ieder jaar hoger. Het heeft ook gevolgen de zeilers die geen miljoenen op de bank hebben: boot-boys halen geld op zodra je een baai binnen komt. De ene keer vriendelijker dan de andere keer. Betalen om ergens te ankeren (dus hangen achter je eigen anker…), betalen omdat iemand je lijn aanpakt aan de kant, betalen voor oud fruit om de goede vrede te bewaren en zodat er misschien niet ingebroken wordt als je ligt te slapen. Betalen om het betalen.

Overigens zijn wij een voorstander van betalen in kwetsbare baaien. Maar dan betalen voor het behoud van het koraal en ander zeeleven. Of een mooring-verplichting, waarbij je betaalt om aan een goed onderhouden mooringlijn te liggen zodat je anker de bodem niet kan beschadigen. Maar helaas werkt het zo nog niet.

In iedere supermarkt vragen wij ons af hoe de locals hun boodschappen kunnen betalen. Twaalf euro voor een potje jam, 5 euro voor één paprika. Water is duur, frisdrank ook… rum niet.

Het verschil tussen arm en rijk is groot, zichtbaar en soms zelfs voelbaar. Op Antigua bijvoorbeeld worden toeristen (en wij dus ook) in winkels en restaurants zeer onvriendelijk bejegend door het personeel. Bij het inklaren waren de douaniers ronduit denigrerend en respectloos. Heel ongemakkelijk allemaal vond ik… Maar de grote jachten blijven komen, steeds groter en steeds meer. En overal worden resorts gebouwd, steeds groter en steeds meer. De rijke toeristen laten zich niet tegenhouden door de boze houding van de eilandbewoners en creëren hun eigen idyllische omgeving zonder rekening te houden met de lokale bevolking. Wij wisten dat allemaal niet. Nu wel! En jullie ook 🙂

Op St. Maarten staat een groot protestbord in een veld: Stop buying and exploiting the land of our ancestors (vertaling: Stop met het opkopen en exploiteren van het land van onze voorvaderen). Ze hebben gelijk. Het is hier mooi en fijn en het grote geld maakt teveel kapot.

Zooooo dat moest me even van het hart. Maar, laat dit bericht je niet tegenhouden om deze eilanden te bezoeken hoor, want juist de lokale ‘rijkdommen’ zijn prachtig en de trotse bewoners laten je graag alles zien. Als je genoeg gezwommen hebt en bleekscheet-af bent, klop dan het zand van je kont want nu begint het pas. Ga ontdekken! Wonderschone bloemen en planten, watervallen, meertjes en rivieren, jungle, bananen en suikerriet plantages, rotspartijen, kloven en grotten. Het is hier allemaal en ook wij hebben nog lang niet alles gezien en gedaan.

Voor idyllische plaatjes ga je naar Instagram, want daar doen we allemaal ons stinkende best voor. Ik ook 😉. Maar voor een echte herinnering ga je zelf op pad. En het hoeft helemaal niet altijd het perfecte plaatje te zijn voor een mooi avontuur!

Ondertussen bereiden wij ons voor op het vertrek uit de Caraïben. Waarschijnlijk gooien we volgende week onze trossen los. We zijn dan weer te volgen via de speciale website van PredictWind waar ik via de satellietverbinding dagelijks een update zal plaatsen.