Het klinkt als een Suske en Wiske verhaal hè?! En het klopt: we gingen weer een avontuur aan. Dit keer met z’n vieren: team Morelisse. We staken in onze Italiaanse mijlenmachine over van Terceira (de Azoren) naar A Coruña (Spanje).

Stroopwafelloos

Op woensdagmiddag hoorden we de weersverwachting en bedachten we dat vertrekken een optie was, op donderdag hebben we met de taxi het eiland nog even verkend en gelijk ook even oversteek-boodschappen gedaan, en op vrijdagochtend voeren we om 0900 ‘sharp’ de haven uit. Militaire precisie zonder stroopwafels!

915 mijl in 156 uur

In lengte de derde lange oversteek. En voorlopig ook de laatste. Natuurlijk heb ik weer een dagboekje bijgehouden, want er is altijd wat te beleven… echt! Suske en Wiske zouden jaloers zijn 😉

16 juni ~ 17 juni

De verwachte wind laat op zich wachten en we motoren weg van Terceira richting een grijze dag. Rond het middaguur zag ik een nog losliggende pikhaak op het dek en ik vroeg Olivia om mij in de gaten te houden terwijl ik de haak ging vastmaken. Olivia neemt dit soort taken altijd heel serieus. Ze verliest me geen moment uit het oog en kletst ondertussen gezellig met me vanuit de veilige kuip terwijl ze zich vasthoudt aan de sprayhood zodat ze mij goed kan zien. Op een gegeven moment vraag ik voor de grap of ze nog walvissen ziet omdat de grijze lucht en de rustige zee het makkelijker maken om vinnen te spotten (een raar voordeel van grauw weer). Ze speurt over het water en roept gelijk enthousiast ’Walviiiiiiiis!’ Dat geloof je toch niet?! Maar, werkelijk waar, een zeer groot exemplaar laat zich spotten vlak voor onze neus. En een klein momentje later zien we de kop van een tweede. Deze lijkt voorlangs te gaan zwemmen en duikt uiteindelijk onder Halea door. Natuurlijk weer geen camera paraat, maar Olivia vond op het laatste moment ergens de telefoon van Frank en ik schoot razendsnel twee beelden waar -als je heeeeeel goed kijkt- een stukje walvis op te zien is.

En, het was weer een beetje dierendag, want een vermoeide duif deed later die middag verwoede pogingen te landen op ons schip. Je zag zijn energie wegzakken en we waren opgelucht toen het beest neerstreek op de preekstoel. Een rare plek, waar het niet makkelijk landen was naast de flink klapperende fok. Absoluut een keuze in het kader van: kan mij het schelen, ik ben blij dat ik zit! Er ligt nu wat brood op het dek en een bakje water, maar Karel (tja, hij ziet er echt uit als een Karel 😊) heeft voorlopig genoeg aan rust. Overigens zit hij terwijl ik dit schrijf om 0:45 op de genua-rol… een zo mogelijk nog gekkere plek! De fok is inmiddels ingerold bij gebrek aan wind, maar uitrollen kan dus niet zonder Karel in de problemen te brengen. Olivia kwam dit vanavond al bezorgd tegen de kapitein vertellen, want zij houdt onze vermoeide lifter goed in de gaten. “De fok mag je niet uitrollen pap, want dat is zielig voor Karel!” Het kan dus zijn dat we iets later in Spanje aankomen 😂

17 juni ~ 18 juni

Ik hoor je denken: “Hoe is het met Karel?” Nou… geen idee. Karel is verdwenen. Frank heeft vannacht de fok uitgerold, maar niet zonder te kijken of onze lifter nog op de rol zat… niets te zien. En ja, wij leven van de wind en willen graag naar de overkant, dus als ‘ie dan blaast…

Maar geen zorgen, we houden het dek in de gaten. Misschien waait Karel nog aan.

Vandaag was trouwens een prachtige dag. Zonnig, rustig weer. Net genoeg wind. Heel relaxed.

Nog een leuke toevoeging: de meiden hebben al twee keer een avond dienst gedraaid! Van 21:00 tot 23:00 hebben ze iedere 20 minuten de wind, AIS (andere schepen op het scherm) en de omgeving gecheckt. De eerste avond zat Merlijn buiten en Olivia binnen, want het is vooral s’avonds best fris. Het ging hartstikke goed, maar Olivia hield het niet vol. Om 22:15 kwam ze bij me: “Mam, ik kom bij je liggen, ik ben zoooo moe.” Ik heb haar nog even teruggestuurd. “Nee, je kunt niet zomaar van je taak weglopen en je zus alleen laten.” Ze heeft het nog een kwartier volgehouden en is daarna direct in slaap gevallen. Toen ik Merlijn ging afwisselen en ik nog even op de computer de AIS controleerde vlak voor mijn dienst begon kwam ze de kajuit in. “Mam, ik ben klaar hoor, pffffff. Welterusten!” Hahaha… even inkomen dus. De tweede avond ging dan ook super goed. Ze hebben lekker buiten zitten kletsen en hielden alles goed in de gaten. Frank heeft ze om 23 uur afgewisseld en dat was dat. Mooi toch!? Ze zitten nu helemaal in het ritme en nemen het nu als vaste dienst op in hun ‘drukke agenda’.

18 juni ~ 19 juni

We gaan 5,5 knopen op de wind, maar we hadden gerekend met 6 en dus is vandaag de dag van de twijfel: motor aan of motor uit? Motor uit betekent rust in ons huis, alleen het geluid van de kabbelende zee en de wind in de zeilen. Motor aan, tja… dat betekent het constante geluid van een tractor… die IN je huiskamer geparkeerd staat. Maar het betekent ook snelheid en dus nog 4 nachtjes i.p.v. 5. Maar je weet niet hoe de wind waait, dus hij bleef best lang uit… tot we echt gingen twijfelen… toen ging ‘ie aan om 17:00 uur, met de zeilen erbij. Motorzeilend de nacht in.

19 juni ~ 20 juni

Vandaag zijn we midden op de dag halverwege. In afstand en hopelijk ook in tijd. We moeten een beetje doorvaren, want we willen donderdagavond de haven van A Coruña binnenlopen. Ondertussen gaan dingen aan boord hun gangetje. We hangen een beetje rond, kijken Netflix, lezen wat, doen dutjes en koken.

Wat we zoal eten tijdens een oversteek?

Eigenlijk niet anders dan normaal. Wel houd ik rekening met de eerste twee dagen en zorg ik voor makkelijk te bereiden maaltijden zoals verse ravioli (snel klaar en al lekker met alleen wat boter en Parmezaanse kaas plus wat komkommer salade) of couscous met feta en kikkererwten. Gisteren bakte ik pannenkoeken voor het ontbijt en aten we ‘s avonds krieltjes uit de oven, kerrie-broccoli en hamburgers, vandaag eten we enchiladas. We lunchen met omelet, knakworst of gewoon brood met kaas of chocopasta. Als het brood op is dan bakken we zelf extra.

Onze inkopen vooraf bestaan voor een belangrijk deel uit een assortiment aan versproducten die uitgezocht zijn omdat ze niet snel bederven zoals courgette, paprika, prei, krieltjes, groene tomaten (die hebben nog even) en rode tomaten (die kunnen gelijk in actie). Maar ook eieren, bevroren hamburgers (die ontdooien langzaam in de koelkast en kunnen dan wel paar dagen gebruikt worden), spekblokjes, chorizo worst, feta, boursin en yoghurt. Met deze ingrediënten maak ik allerlei redelijk verse en tegelijk makkelijke gerechten. Verder staat Halea helemaal vol met blikjes mais, erwten, chili bonen, tomatenblokjes, gehaktballetjes, ratatouille, bedenk het maar… ook zonder vers kan ik nog allerlei lekkers in elkaar flansen.

En natuurlijk hebben we ook fruit. Dat hangt buiten in de netjes, zo voor het grijpen. Laag hangend fruit zogezegd.

20 juni ~ 21 juni

Nachtdienst 1: Het is 04:30 en het wordt langzaam licht. De wind waait met zo’n 11 knopen en Halea vaart nèt 6 knopen. Geen motor dus en dat is fijn voor de slapenden binnen. We komen al 2 dagen geen andere schepen tegen terwijl we begonnen met best veel vrachtverkeer. Waarschijnlijk zitten we precies in het midden van verschillende routes. Ook geen zeilers trouwens. De meesten vertrekken vanaf de Azoren naar Ierland of Engeland. Wij kiezen voor Spanje omdat we qua weer dan meer kans makken op een zonnige zomer. Bilbao staat op de wensenlijst, met natuurlijk het Guggenheim. Daarna omhoog via Frankrijk… La Rochelle?? Dat weten we nog niet precies… lekker zonder plan verder de zomer in.

Nachtdienst 2: het is 23:55 en deze nacht is gevuld met exceptionele schoonheid. Omdat het vrijwel windstil is is de zee een plat vlak donker gekleurd door de maanloze hemel erboven. De scheiding tussen water en lucht op de horizon is niet zichtbaar en daardoor lijkt het weer of we zweven. Ruimteschip Halea is sinds de oversteek vanaf St. Maarten niet meer actief geweest, maar is nu weer in ere hersteld. We laten een stroom aan sterretjes achter in het water, de zeevonk markeert ons pad.

21 juni ~ 22 juni

Weer zo’n mooie dag. We motorzeilen en gaan ruim 6,5 knoop. De wind is niet hard genoeg om zonder motor te zeilen, maar de zeilen staan wel op, want het waait net hard genoeg om de snelheid er lekker in te houden.

Rond 14 uur gebeurt er iets geks. We trillen. Ik lag op het dek te zonnen en voelde het, maar je zag het ook aan de verstaging. Oh oh 😬😳

Eerst even stationair en in z’n achteruit… het wordt minder… het is vast iets met de schroef… spontaan deels ingeklapt? Frank checkt nog even de motor, maar dat ziet er goed uit. Er moet wel iets met de schroef zijn… dus halen we de zeilen binnen en beslissen we dat Frank ‘erin’ gaat. Eerst even kijken en als het nodig is kan hij ook duiken met fles (ik heb geen duik brevet Frank wel). Het water is 20° dus dat is te doen, zeker met pak. Ik knoop een lang touw om zijn middel en bind een fender (als drijver) aan het touw. Het uiteinde maak ik vast aan de reling. Een soort homemade veiligheidslijn 😉 Als Halea bijna stil ligt zet ik de motor nog even in z’n achteruit om het stoppen te versnellen en gaat Frank het water in. Hij ziet het gelijk: een stuk plastic zat om de schroef en was losgekomen door de laatste achteruit-gas-geef-actie. Hij kijkt nog een keer en alles ziet er goed uit. Dat is snel gepiept! Het stuk plastic gaat mee (verpakking van Clásica Tradional Beer, voor 12 blikjes) aan boord. En hup, in no-time hebben we de zeilen weer omhoog en vervolgen we onze weg naar Spanje. Schade en schande hebben ons toch een stuk wijzer (en sneller) gemaakt en we zijn blij dat we zo adequaat gehandeld hebben.

We gaan nu op weg naar de grote shipping lane bij A Coruña. Het duurt 4 uur om die over te steken en je raadt nooit op welk tijdstip we daar verwachten aan te komen… tja, 03:30… pfffff daar gaat mijn rustige nachtdienst.

22 juni ~ 23 juni

Deel 1

Gelukkig wordt het rond 04:30 lichter en lichter en zie ik in aan de horizon de eerste schepen al verschijnen. Als we dichtbij de vracht strook komen wordt het drukker en drukker. De AIS geeft al wat potentieel alarmerende situaties aan met mooie rode sterren. Tijd om Frank wakker te maken. Dat hadden we afgesproken, want dan kunnen we samen de situaties beoordelen. Het is 08:21 als ik dit schrijf… en we zijn de laatste laan nog niet gepasseerd. Frank heeft tussendoor nog even een dutje gedaan, ik las Inspector Morse. De schepen komen weer op ons af, de AIS voorspelt kruisende koersen waarbij wij voorlangs gaan. Nog geen alarmbellen, maar voorlangs grote vrachtschepen is altijd spannend… die dingen gaan namelijk keihard. We nemen voor overstag te gaan indien nodig. Eerst maar eens visueel contact, want voorlopig zijn ze alleen nog zichtbaar op de AIS. De normaalgesproken 3,5 uur durende nachtdiensten zijn vandaag officieel van de kaart.

PS: We werden tijdens het varen door de shipping lane regelmatig begeleid door vrolijk springende dolfijnen. Ze gaan altijd op weg naar de punt om met Halea te spelen, maar ik ben ervan overtuigd dat ze vandaag een paar extra sprongetjes naast de kuip maakten (waar ik op de uitkijk zat) zodat ik toch nog wat van hun kunsten meekreeg. Ze houden nu eenmaal van publiek en het publiek houdt van hen 😉 Helaas is maar 1 foto gelukt, maar beter iets dan niets.

Deel 2

Land in zicht! Het laatste stukje van onze trip trekt de wind nog even lekker aan met soms wel 20 knopen. We vliegen met 7,5 knoop op A Coruña af. Mijlenmachine Halea geniet voelbaar en wij zijn blij dat het land snel dichterbij komt, want het is mooi geweest na 6,5 dag op zee. Deze laatste mijlen zijn een mooie afsluiter… en nu… naar bed!

PS: Karel hebben we nooit meer gezien. We gaan ervan uit dat hij de Azoren verkoos boven Spanje (geef hem eens ongelijk!) en dat hij nu achter de meisjesduiven aan zit in een van de schattige stadsparkjes op een van die heerlijke eilanden.