We zijn de baai van Biskaje niet verder ingegaan dan tot Gijon. Waarom? Omdat de lange termijn voorspellingen niet veelbelovend waren qua windrichting en… Biskaje in betekent ook Biskaje weer uit en dát doen we liever niet met tegenwind. Dus vertrekken we vanuit Gijon, vrijwel recht omhoog en steken we over naar Noord Frankrijk. Ik heb onze belevenissen in die paar dagen weer opgeschreven. Lees je mee?

Dag 1 ~ Te vroeg gejuicht

We vertrokken uit een warm en zonnig Spanje met een voorspellingen-portefeuille gevuld met een koufront, bewolking en regenbuien… hmmm, het is dat we toch echt een beetje terug moeten, maar niemand van de crew heeft er veel zin in.

Rond 13 uur reven we het zeil, want de wind heeft er zin in. We gaan dik 7,5 knoop met uitschieters naar 8. Later kan het rif er weer uit, maar de vaart blijft erin. Als we zo doorgaan breken we het record ‘Biskaje oversteken’ met overtuiging. Frank en ik zitten tevreden in de kuip. Het zonnetje schijnt, in de verte dolfijnen, de golven zijn redelijk hoog, maar vriendelijk en alle spulletjes staan binnen nog op hun plek.… “Het lijkt wel Champagne Zeilen”, zegt Frank.

Nu moet ik toch even inbreken op dit zeilgeluk. Zeilen wordt ook wel Champagnezeilen genoemd zodra het mogelijk lijkt om daadwerkelijk champagne te drinken terwijl je vaart… een waar Instagram moment: zon, gladde zee, volle zeilen, heerlijke hapjes uit de kombuis en een champagneglas in de hand. Maar ik help je uit de droom. Voor die volle zeilen heb je wind nodig en als het waait zijn er golven en ga je (op een monohull in ieder geval) scheef. De champagne zou uit je glas vliegen en de hapjes naar de haaien. Sowieso is het beter om geen alcohol te drinken tijdens het varen… borrelen doe je bij voorkeur na aankomst, als je schip veilig en goed vastgebonden in de baai of haven ligt. Nog niet één keer dit jaar hebben wij Instagram-waardig Champagne gezeild… eigenlijk überhaupt nog nooit. En ook nu niet, want als je met 7-8 knopen over de golf van Biskaje dendert dan kun je dat echt niet met een glas champagne in de hand 😉

Ondertussen breekt de avond aan en besluiten we rond half 8 weer een rifje te zetten. Één. Maar halverwege onze werkzaamheden roept Frank vanaf zijn plek bij de mast: we doen er twee! “We zouden toch één?”, roep ik vragend terug. “Één is géén!” is het antwoord. Ondertussen tikt de wind de 21 knopen aan. Goede beslissing van de kapitein!

Als we klaar zijn ga ik naar beneden om pasta te maken en daar blijkt dat ik amper kan blijven staan. Wat bewegen we ineens heftig! Het cardanische gasstel slingert bijna buiten zijn bereik en de borden vliegen uit de kast terwijl ik iets wil pakken. Ik kom handen te kort. “Wat is er gebeurd?” roep ik naar boven. De golven zijn ineens even wat erger geworden… Zo gaan we de avond in. Ik instrueer iedereen om de pasta gewoon uit de pan te eten, om de beurt. Inmiddels is de blauwe lucht verdwenen. In de verte zien we donkere wolken en we trekken onze zeil pakken aan. Het Champagnezeilen dat al geen Champagnezeilen was is het nu al helemaal niet meer.

Als ik rond 22 uur bij Olivia in de punt kruip liggen we weer dwars in bed, met mijn voeten tegen de muur probeer ik niet ‘naar beneden’ te schuiven. Oh ja, dat was het: we steken Biskaje over, dan moet je met alles rekening houden!

Oh ja, we zagen ondertussen ook nog twee walvissen (natuurlijk weer geen foto’s!!) en een jacht zonder AIS en marifoon… een bijzonder ‘gebrek’ als je zo’n oversteek maakt, vinden wij. We hebben tevergeefs opgeroepen toen we het scheepje wat beter in zicht hadden en het onverklaarbare kanten uit leek te varen. Zouden ze hulp nodig hebben? Er bleek geen contact mogelijk en je kunt niet zomaar langsgaan of stoppen om te kijken… Wij gingen dus door, maar zoiets geeft je altijd een tikkie vreemd gevoel. Uiteindelijk draaide hij bij en leek weer een duidelijke richting te kiezen. We gaan er maar vanuit dat het goed gekomen is.

Dag 2 – Recordje breken

Het is nog een beetje donker als ik om half 7 de slaapkamer uit stommel om mijn dienst te beginnen. Op de tast zoek ik naar m’n zeil kleding. Heb ik geslapen? Misschien wel. Ik lag er om 0400 in, maar sliep natuurlijk niet gelijk. Ik weet het niet. Het voelt in ieder geval of ik nog niet helemaal klaar ben om de dag te beginnen. Frank vraagt mij ineens met een heldere stem: “Ben je wel eens in La Rochelle geweest?” “Huh”, stamel ik… ook dat weet ik niet. La Rochelle, is dat niet ergens in deze baai? Ondertussen praat Frank wakker verder. We gaan er naartoe begrijp ik. Waarom? Nee, we gáán er niet naartoe volgens Frank… Mijn verwarring blijft dapper meedoen… we worden er naartoe geblázen. De wind is gedraaid en dat was niet de bedoeling. Laveren wordt moeilijk met deze golven, Frank nog aan het woord, daar wil je niet tegen in beuken… Ik geloof hem direct, mijn hersens doen nog steeds niet mee. La Rochelle, we komen eraan maar toch ook niet. De recordpoging van gisteren staat op de tocht. “En ik wil even het rifje eruit.” Frank weer. “Want als we dan toch de verkeerde kant op gaan, dan het liefst wel zo snel mogelijk.” In recordtempo naar La Rochelle? “Ehm, ja oké… ik ben er klaar voor”, mompel ik terwijl ik me in m’n reddingsvest wurm. Mijn dag is begonnen.

Gelukkig zeilt Halea ook nog vlot door met een windhoek van 30° of zelfs minder en dus sturen we haar zo scherp mogelijk richting Brest. We geven niet zomaar toe aan de wind en daarbij, Zuid Bretagne schijnt ook heel leuk te zijn!

Nacht 2 ~ Je ziet de bui al hangen

Met een gereefd grootzeil en een gereefde fok sjeest Halea in het pikkedonker op Brest af. De wind zingt onheilspellend langs de verstaging en overal om mij heen doemen lichtjes op van schepen al dan niet op ramkoers. Hoe zijn we in dit scenario terechtgekomen?

Ik eindigde ons verhaal van dag 2 vroeg in de ochtend, toen we nog twijfelden over de windrichting en onze uiteindelijke bestemming. Uiteindelijk draaide de wind, maar pas nadat we een paar uur motorzeilend, vrijwel tegen de wind in, onze route vervolgd hadden. Het is niet oncomfortabel, maar ook niet heel relaxed qua ‘leven aan boord’, dus we hangen een beetje rond in de kuip en in de slaapkamers. Netflixend en duttend, twee ‘werk’woorden die veel gebezigd zijn deze trip. Rond 17:30 waren de zeil-omstandigheden ineens toch nog ideaal. Met een lekker windje en een goeie snelheid genoten we de late middagzon en van het uitzicht op de eindeloze reeks wolkjes die als slakken op een glasplaat leken te kleven.

Rond 20 uur trok de wind wat aan naar 19 knopen en reven we het grootzeil alvast voor de nacht. We spreken af dat Frank zijn dienst om 22 uur begint en hij duikt nog even zijn bed in terwijl ik tot die tijd blijf buiten blijf zitten. Ik geniet van een aflevering Downton Abbey terwijl ik om de 17 minuten (ik kon niet kiezen tussen 15 (wat me te kort leek) en 20 minuten intervallen (best lang, 20!)… dus dan de timer op iets er tussen in) even opsta om alles te checken om mij heen en op de apparatuur. Na 1,5 keer 17 minuten valt mij een heel donkere lucht op linksvoor. Misschien drijft het voorbij, dus ik zet de timer nog een keer. Maar na 17 minuten is de donkere lucht verspreid over een groot deel van de horizon voor ons. Hmmmm… die bui stond niet in de gribfiles. En uit buien komt vaak wind. Ik haal Frank en samen bepalen we het plan. Genua in, motor aan en als het echt te gek wordt varen we een stuk met de wind mee ookal is dat de verkeerde kant op. Maar eerst: zeilpak aan! We gaan aan de slag en zien de bui langzaam op ons afkomen. De wind neemt toe naar soms 21 knopen en de golven worden wat agressiever, maar uiteindelijk blijft het daarbij. In de verte regent het, maar wij houden het droog. Geen regen en geen storm, mooi! We rollen de fok weer uit en Halea gaat ervoor. Lekker racen met 8 knopen in de harde wind die de bui ons geeft.

Een paar uur later raast die wind dus nog, met alle geluiden die je je daarbij kunt voorstellen. Brest komt dichterbij, maar voorlopig is het plan: Roscoff (Frankrijk). Guernsey gaan we niet meer halen, want de gribfiles voorspellen 35 knopen wind in die hoek en daar hebben we echt geen zin in!

De ochtend van dag 3 ~ Land in zicht, zomer uit beeld

We zijn er bijna. We varen Brest voorbij en gaan door naar Roscoff. Maar eh, het is buiten wel een beetje fris zeg… en flink bewolkt… Waar is die lekkere zomer gebleven? Is die achtergebleven in Gijon?

De weersvooruitzichten voor de komende week zijn sowieso niet zo ‘bien’ om het maar even op z’n Frans te zeggen. Ik trek een dekentje over mijn benen en hoop dat de voorspellingen ongelijk krijgen. Toch zijn we blij dat we hier zijn. Zonder gedoe en gevaar Biskaje overgestoken, dat is altijd fijn. Ennnnn… het is ook een oversteek die ons weer ietsje dichterbij Nederland heeft gebracht.