Het Orkaanseizoen is iets wat we als zeilers graag vermijden. Maar wij hebben onderweg een nieuw seizoen ontdekt: het Vulkaanseizoen!

Want, als je het goed beschouwt hebben we de afgelopen 7 maanden constant van vulkaan naar vulkaan gezeild. Het begon bij de Canarische eilanden en op de Azoren sloten we dit indrukwekkende seizoen af. We hebben genoten van de vele gezichten die de verschillende vulkanen ons hebben laten zien. En dat was maar goed ook, want toen we lang, lang geleden als gezin voor het eerst een vulkaan bezochten eindigde het in tranen van bittere teleurstelling.

Dat ging zo: Toen Merlijn een jaar of 7 was was ze gek van… vulkanen. Dino’s, Barbies of autootjes was handiger geweest, maar het is zoals het is. Dus toen wij een keer op Nisyros waren, een Grieks eiland met een heuse vulkaan, was er natuurlijk geen ontkomen aan: Merlijntje moest en zou die vulkaan zien! We beklommen enthousiast de krater… lekker, in de Griekse zomerhitte. Het erge is dat we ons er allemaal helemaal niets van herinneren, behalve dat Merlijn aan het einde van de dag totaal niet tevreden was en in snikken uitbarstte … Maar hoe kon dat nou? Ze had nu toch een echte vulkaan van dichtbij gezien en we hadden zelfs een lavasteen gekocht. Het duurde even voordat we erachter kwamen dat ze vooral teleurgesteld was in het feit dat het een oude, slapende vulkaan was. Ze wilde actie: kolkend magma en rondspuitend lava. Ze hoopte tijdens ons bezoekje een vulkaanuitbarsting te gaan zien. Zo’n indrukwekkend mooie, met diep zwarte aarde en een rollend rode stroom gesteente, met rook en vuur… zo eentje van de plaatjes.

Dat van die uitbarstende vulkaan is trouwens een wens gebleven waarvan wij hopen dat die niet zo snel uit komt 😉 Maar de afgelopen maanden hebben we zeker vulkanische schoonheid gezien en actie… al waren we vooral zelf actief en bleven de vulkanen gelukkig lekker slapen.

De eerste kraters op Tenerife en de Kaapverden zijn in beeld al een beetje teruggekomen in een van mijn eerdere blogjes. Waar je op Tenerife in een soort verstild maanlandschap terecht komt, zagen we op Santo Antão juist de kleurrijke vruchtbaarheid die een uitbarsting met zich mee kan brengen. Beide prachtige uitersten!

De bovenwindse eilanden van het Caraïbisch gebied zijn bijna zonder uitzondering weelderig groen en er zijn kraters in alle soorten en maten. De vruchtbare vulkaangrond levert zichtbaar rijke begroeiing. Het leek vaak of we rondliepen in een mega tuincentrum: de planten duidelijk herkenbaar als kamerplanten die je in Nederland kunt kopen, maar dan ‘on steroïds’. Daarbij regent het op en rond de groene bergachtige eilanden regelmatig en al dat vocht zorgt overal voor sprookjesachtige watervallen die zich een weg banen door de jungle, de een nog mooier dan de ander en volgens ons met stip bovenaan: de Mamma en Pappa watervallen op Dominica.

Seizoensfinale

Maar dan nu de Azoren. Want die eilandengroep was wat ons betreft de kers op de (vulkaan)taart! Natuurlijk zijn we op Faial de weelderig groene krater gaan bezoeken en het buitenaardse lavalandschap met de verlaten vuurtoren, maar waar we eerder al constateerden dat in de Carieb niet alles zo fraai is als het lijkt… op de Azoren is werkelijk alles een lust voor het oog en bijna niet in foto’s te vangen.

Niet alleen vanwege de vulkanische oorsprong, maar de eilanden lijken gewoonweg gemaakt om (samen) te beleven. In muren en wallen zitten bankjes om van het vaak fabelachtige uitzicht te genieten, overal zijn goed geoutilleerde barbecue plaatsen om gezellig buiten te eten en de stadjes en dorpjes zijn gevuld met mooie pleintjes waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Zelfs de uitzichtpunten en natuurgebieden zijn georganiseerd en netjes. Een positief neveneffect is dat je ziet dat de mensen er ‘van schrik’ geen bende van maken. Er is geen graffiti op gebouwen, de bbq plaatsen worden schoongemaakt na gebruik (en niet vernield zoals dat vaak in Nederland gebeurt met dit soort initiatieven) en er ligt geen zwerfafval op straat.

Alles is even verzorgd, er staat gewoon geen grasspriet verkeerd!

Ook de natuurlijke zwembaden hebben ze op de Azoren tot kunst verheven. Wij vonden de natural pools op Tenerife al tof, maar op Faial, São Jorge en Terceira zuigen ze daar een puntje aan. Klein, groot, ruig, beschermd, diep of slechts om te poedelen, ze hebben voor ieder wat wils. Op deze manier is het gebrek aan stranden absoluut geen gemis. En ook hier weer geen greintje vandalisme te ontdekken. Men zorgt er met elkaar voor dat het netjes blijft zodat iedereen er plezier aan kan beleven.

Ik zoom nog even in op het gebrek aan vandalisme. Wat een verademing!

Zie hier de beelden van een willekeurige bbq plaats. Een werkende kraan, schoon werkblad en zelfs de prullenbakken zijn een plaatje! En het eerste filmpje is van een gesloten zwembad. Waarschijnlijk gaat dit open in de zomer en tot die tijd ligt het er ongeschonden bij. Gewoon toegankelijk zonder hoge hekken of bewaking en toch niemand die het in z’n hoofd haalt om het te vernielen of vervuilen. Heerlijk toch?!

En voor de sportieveling onder ons: moet je eens kijken naar dat uitzicht bij de sportvelden!!!

Zoals je kunt lezen waren wij buitengewoon onder de indruk van wat wij gezien hebben van de Azoren en daarom baalden we wel een beetje dat we niet meer eilanden konden bezoeken. Een supergoed excuus zijn om eens terug te komen voor een nieuw seizoen vol mooie ontdekkingen!

En mocht jij in de tussentijd de Azoren bezoeken en Faial aandoen, zoek dan in Horta op de kademuur eens naar ons kunstwerk: GPS 38°31.932’N 28°37.570’W. Altijd leuk om te horen of het nog zichtbaar is!