Echte zeilers doen aan zeilsport: aan boord wordt Gezeild met een grote G. Wij zijn geen echte zeilers… Pardon? Oké, dat moet ik denk ik even uitleggen.

Ten eerste hebben wij qua zeilgebied toch wel een sterke voorkeur voor de warmere oorden. Waar Hollandse hardcore zeilers zich graag in alle seizoenen laten zien op de (helaas vaak) koude en soms ook regenachtige Nederlandse wateren, verschijnen wij het liefst ruim voorbij Normandie pas op de zeekaarten. Voorbij de grauwe Belgische en rommelige noordfranse havenstadjes, waar het vanaf 19 uur stil is op straat en niemand doordeweeks flaneert in z’n zondagse pak zoals ze dat in het zuiden doen. Wij willen zeilen op plekken waar je niet 88 lagen kleding hoeft te dragen tijdens een oversteek en waar je vanaf het dek zo de zee in kunt springen zonder dat je gelijk in de kramp schiet van het tergend koude water. De warme Golfstroom klinkt ons als muziek in de oren, wij zijn Warmweerzeilers met een grote W.

Bewijslast nummer drie. Zeilwissels vermijden we als de pest. Voor ons vertrek is de 200 m2 spinnaker in de opslag achtergebleven. Met z’n tweeën zo’n jetser hijsen en onder controle houden is Gedoe met een grote G. De 140% genua mocht wel mee, maar is slechts op 1 stuk gebruikt… een hele toer, want voor de wissel moet het vrijwel windstil zijn… en toen bleek onderweg ook nog eens dat die grote genua zijn werk niet graag deed in gereefde toestand, terwijl er wel windstoten van 25 knopen voorbij kwamen… hups, scheur erin! Bij aankomst naar de zeilmaker gebracht en laten repareren, maar wij waren al gelijk klaar mee. Onze ‘high aspect’ werd omgedoopt tot ‘all aspect’ en heeft zijn plek op de voorstag niet meer verlaten. De 140% ligt opgevouwen onder de tafel. Gemak met een grote G.

En als de vorige 3 stukjes nog niet genoeg bewijs leverden volgt hier nog nummer 4: de stuurautomaat is onze beste vriend. Zeer zwaar uitgevoerd leerden we van de boottechnicus in Lagos. Mooi, want wij staan dan wel ‘live’ achter het stuur in precaire situaties zoals tijdens het manoeuvreren in havens en op ankerplaatsen of als we zeilen hijsen, maar zodra het enigszins mogelijk is zetten we de automaat aan en gaan we andere dingen doen. Frank gaat altijd ‘even liggen’ en verdwijnt naar de slaapkamer (inmiddels roepen de meiden al bij vertrek om pappa te pesten: “Pappa, jij gaat zo vast weer even liggen hè?!”). Maar de dames aan boord doen onderweg ook allerlei dingen die niets met zeilen te maken hebben 😉. Luiwammesen met een grote L.

Gelukkig stond ook dit jaar de W van het warmeweerzeilen in de top 5. Het Caraïbisch gebied is ervoor gemaakt, maar langs de westkust van Europa kun je als niet-echte-zeiler ook je hart ophalen. Ik heb nog wat beelden bij elkaar gesnuffeld om dit te bewijzen. Wat beelden?! Oké… véél beelden, want ik heb gelijk alles van de heen en terugreis maar even verzameld 🫣

Als eerste de Kanaaleilanden. Wij hebben alleen Guernsey en Alderney bezocht, maar dat is wat ons betreft genoeg om jullie te vertellen dat deze Engelse eilanden een vakantietripje waard zijn! Het klimaat is heerlijk, de stadjes en dorpjes zijn pittoresk en overal zijn mooie stranden. Denk: Waddeneilanden met een snufje Engeland en een vleugje Frankrijk. Wij hebben ervan genoten!

Door naar Noord Frankrijk. Normandië vonden we maar zo-zo, maar in Bretagne begon het vakantiegevoel te kriebelen. Het tij maakt de stranden interessant, de dorpjes zijn karakteristiek en sfeervol, het leven Bourgondisch.

En eenmaal aan de andere kant van Biskaje wordt je helemaal omarmd door de Zuid-Europese vibes. In A Coruña is altijd wat te vieren en in Gijon flaneren de Spanjaarden zich een slag in de rondte. Sowieso is Galicië op ons lijstje met favorieten gekomen. Nog niet overlopen door toeristen, fijn klimaat, prachtige natuur, mooie dorpjes en gezellige steden. En… overal heerlijk gegeten voor weinig geld. Wij komen hier zeker terug!

Als laatste nog even wat aandacht voor de Spaanse Ria’s. Lukt dat nog? Want ik sluit dit verslag af met de Rías Baixas. Een reeks van vier inhammen aan de zuidwestkust van Galicië. De zeemist helpt prachtige sfeerfoto’s maken, maar ook zonder boot is dit gebied (onder Santiago de Compostela) het bezoek waard. Met veerpontjes kun je de verschillende eilanden bezoeken en de stadjes bruisen (vooral rond lunchtijd!). Muros is onze favoriete haven geworden. Olivia vierde er haar 12e verjaardag, nu alweer bijna een jaar geleden!

Nou dat was weer een hele bevalling. Ik hoop dat je (met plezier) tot hier gekomen bent, want de allesomvattende conclusie mag je niet missen…

… daar komt ‘ie:

Wij zijn geen echte zeilers, maar wij zijn Cruisers met een grote C en daar zijn we trots op!