Zonder Frank waren we nooit teruggekomen… maar zonder mij waren we nooit vertrokken. Nou ja, zeg nooit nooit, want inmiddels weten we ook dat we beiden voor geen kleintje vervaard zijn.

Lang geleden sprak Frank zijn lang gekoesterde wens om op een lange zeilreis te gaan hardop naar mij uit, zonder te weten dat hij hiermee niet alleen mijn avontuurlijke kant wakker schudde, maar ook mijn liefde voor dromen en natuurlijke neiging tot planning en uitvoering. Goed idee, dat gaan we regelen!

En dat hebben we gedaan. Wat een reis, wat een jaar, wat een cadeau. We deden veel zelf, maar niet alles en met dit stukkie tekst breng ik hulde aan bijna iedereen die ons hielp met het waarmaken van onze droomreis.

Aan captain Frank

Een lofzang voor mijn lieve kapitein. Soms twijfelde hij. Aan alles. Maar hij zette door en werd beloond.

Hij leerde zichzelf, zijn zeilkennis, zijn crew en ons mooie schip te vertrouwen. Zijn creatieve geest en twee rechterhanden fixen wat kapot is of knutselen in elkaar wat nog niet bestaat. Voor een grote oversteek wikte hij en woog, wikte en woog, wikte… en woog, overlegde, en woog het hele zwikkie nog één keer. Je raadt vast zijn sterrenbeeld al…. Oké, nog ééééén keer wikken en wegen dan. Luisterend naar zijn voorgevoel. Gebruikmakend van zijn instinct. Altijd de juiste beslissing. Weloverwogen.

Onze kapitein bracht ons over de oceaan en terug. Veilig. Hij is onze held en de liefde van mijn leven.

Aan onze dochters

Onze meiden zijn de beste reismaatjes die je je kunt wensen. Dat wisten we trouwens al voor vertrek. Ze zijn ook beste vriendinnen. Ook dat wisten we. Dat maakt het reizen, het samen wonen op een kleine oppervlakte en het oversteken van een oceaan makkelijker. Stukken makkelijker.

Maar ze hebben ook veel geleerd onderweg:

◦ Dat je gewoon blijft leven zonder internet 😉 en dat dat leven eigenlijk ook best leuk kan zijn

◦ Dat je soms dingen moet achterlaten om nieuwe dingen te omarmen en ervaren

◦ Dat je niet vergeten wordt als je weggaat

◦ Dat je van consuminderen niet slechter wordt en dat dat ook nodig is voor (het behoud van) de wereld

◦ En dat ontberingen bij het leven horen, maar vaak ook beloond worden (gelukkig wel, want die worst hield ik best vaak voor onderweg 😂)

Ze vertrouwen op ons en volgden ons aan boord van Halea om met ons op dromenjacht te gaan. Onderweg voegden ze zelf wat bucketlist items toe en hebben ze aan alles meegedaan. Met lef, nieuwsgierigheid en een hoop lol. En ondanks al die bijzondere afleidingen werkten ze aan school, maakten ze huiswerk en haalden ze toetsen.

Wij zijn zo ontzettend trots op onze kinderen. Zonder hun was deze reis nooit zo mooi geweest. En natuurlijk hebben we ze dat ook verteld.

Overigens heb ik ze ook gelijk geadviseerd om een deel van het voor hun gespaarde studiegeld opzij te zetten voor psychologische bijstand als ze volwassen zijn. Want de lange termijn gevolgen van het hebben van mij als moeder zijn nooit voldoende onderzocht en kunnen schadelijk zijn. Overal aan gedacht dus 🙃

Aan Halea

Een Grand Soleil 46.3 moest het worden. Frank had dit schip in zijn hoofd. De mooie lijnen, fantastische zeileigenschappen, fijne ruime indeling, mooie afwerking en sjieke uitstraling maakten de GS tot ons droomschip. We hebben ook andere modellen bekeken in de loop der jaren, maar kwamen altijd terug op de Italiaanse Grote Zon. Ze heeft het waargemaakt. Meer dan dat: ze heeft dit fantastische avontuur mede mogelijk gemaakt! Al na een paar weken, als we aan het eind van een dagtochtje op land terug naar de baai of haven gingen zeiden we: “We gaan naar huis.” Aan boord voelen we ons veilig en geborgen. Halea is thuis. Een huis met gebruiksaanwijzing en soms een eigen willetje. Een huis met karakter en uitstraling. En, zoals dat gaat met plekken waar je met liefde gewoond hebt: voor altijd in ons hart.

Aan de extra crew, meevarende gasten en nieuwe vrienden

Ronald en Irmgard, Daniël, Dirk-Jan, Erik, Onno, Kishi, Marjolein, Jaap, Jolanda en Koen. De een heeft meer zeemijlen met ons gemaakt dan de ander, maar we bedanken jullie allemaal voor je bijdrage aan dit onvergetelijke jaar op het water.

Daniël kwam aan boord toen er in heel Portugal geen zonnestraal te zien was, maar de door hem gemonteerde zonnepanelen hebben ons (bijna oneindig) veel energie gegeven. Jammer dat je niet mee kon Daniël, maar in gedachten was je bij ons hoor!

Dirk-Jan was de beste reisgids die je je kunt wensen en ook zijn handige handjes hebben lekker geklust aan boord. Vooral met het toilet heeft hij een persoonlijke vendetta uitgevochten. Wij prijzen ons gelukkig dat de wc niet won.

Erik’s liefde voor zeilboten bracht hem onderweg nog een beetje van zijn stuk toen hij zijn ‘droom boot’ te koop zag liggen in Mindelo (Kaapverdië). Wij zijn blij dat hij toch gewoon weer bij ons aan boord stapte, want wij konden zijn stuurmanskunst goed gebruiken.

Koen gaf Jolanda (en mij) een geweldig verjaardagscadeau: een weekendje St. Maarten, met precisie gepland zodat we elkaar konden zien. We voeren naar een onbewoond eiland, aten onnoemelijk veel frikadellen en bitterballen en genoten van elkaars gezelschap. Onvergetelijk.

Irmgard en Ronald hebben we onderweg regelmatig ontmoet, maar de vriendschap is pas echt beklonken toen we besloten de laatste 1,5 maand samen te zeilen. We hebben ontzettend genoten van jullie gezelligheid, het samenzijn en samen delen. Oh en we vergeten zeker de roti niet! Mjam!! Jullie hebben onze reis een extra dosis warmte gegeven en daar zijn we heel dankbaar voor!

Van het Rocna anker, via de navigatie tafel naar het bestek (Wáár ligt dan die grote spatel?? In de-kist-van-Jaahaap, onderin het kastje!). Jaap is overal 😉Onze reis startte ‘for real’ toen hij ons naar Lelystad bracht nadat we onze auto’s hadden ingeleverd. Inmiddels zijn we een heel jaar Wordfeud en update’s via Whatsapp verder en pikt mijn lieve vriend Jaap ons vandaag weer op in Lelystad. Hoe mooi is dat?! De cirkel is rond.

View this post on Instagram

A post shared by Sailing Halea (@sailinghalea)

Onno, oud schipper (grote vaart) en meteoroloog en dus de aangewezen persoon om onze onshore weerman te zijn. Tijdens onze oversteken plotte hij -bij nacht en ontij- nauwgezet onze gps locaties op de (weer)kaart. Hij volgde ons dusdanig op de voet dat hij ons spontaan verwelkomde op de kade toen wij Nederland weer invoeren. Onno, jouw advies was goud waard. Wij mogen ons gelukkig prijzen met zo’n enthousiaste volger!

Kishi opende zijn herberg zodra wij dakloos waren. Herberg Krishna is van alle gemakken voorzien en er wordt een fantastische paella geserveerd. Gelukkig is er ook dit weekend nog plek in deze ⭐️⭐️⭐️⭐️ accommodatie. Kishi, jouw gastvrijheid maakt thuiskomen een feestje!

En, last but not least, Marjolein. Een wedstrijd zeiler in hart en nieren die al vele zeemijlen achter zich liet. Wij weten dat zo’n grote oversteek een lang gekoesterde wens was en wij hopen dat het een mooie herinnering blijft. Fijn dat je erbij was!

Aan jou (onze volger)

Natuurlijk willen we jou ook bedanken. Onze trouwe volger en meelever. Bedankt voor je interesse, enthousiasme en steun. Bedankt dat je onze verhalen gelezen hebt en alle foto’s en filmpjes geliked hebt. En bedankt voor alle leuke, hartverwarmende reacties.

We hopen dat onze reis je geïnspireerd heeft en dan onze verhalen je laten zien dat het mogelijk is om een prachtig kunstwerk te maken, ook als je graag buiten de lijntjes kleurt.

En ja, ook hulde aan… mezelf!

Ik kreeg voor vertrek vaak in-een-vraag-verborgen meningen. “Maak je je nooit zorgen of het wel een goed idee is, die reis? Weet je wel wat je je kinderen aandoet? Kun je wel goed genoeg zeilen? Ben je niet bang als je straks midden op zee zit?”

Ik ben erachter gekomen dat deze vragen meer vertellen over degene die ze stelt dan over mij. Mijn antwoord was dan ook vaak niet bevredigend. Want nee, ik ben niet bang. Ik weet zeker dat ik m’n kinderen niets ‘aandoe’ met deze reis en ik heb ook nooit getwijfeld aan het hele plan. Niet tijdens de voorbereidingen en niet toen we eenmaal onderweg waren.

Ik zag soms boosheid in de ogen van de vraagsteller. Belachelijk Celine, dat kan niet. Je móét wel bang zijn. Ik heb je nooit zien zeilen. Je weet niet wat je doet! Ik ging bijna aan mezelf twijfelen.

Maar ik heb geleerd te vertrouwen op mijn perfectionisme en hang naar controle, op mijn leergierigheid en doorzettingsvermogen. Ik weet wat ik weet, wat ik al kan en wat ik nog kan leren. Ik leerde zeilen (ja echt, al lang voordat we vertrokken), volgde cursussen en haalde certificaten. In de jaren voordat we konden vertrekken las ik alles over zeilreizen en wonen op een zeiljacht, over reparaties, zelf klussen en wat er allemaal mis kan gaan. Ik bereidde me goed voor. Zo goed als ik kon. Zoals ik dat altijd doe, met alles wat ik belangrijk vind.

Ik heb heus ook genoeg angsten, maar ik had ze niet wat betreft onze plannen voor deze zeilreis. Ik weet en kan (nog steeds) niet alles, maar vertrouwde op mijn kapitein en mijn gezin, onze liefde voor elkaar en onze teamspirit. We bespraken vooraf dat we dit avontuur sowieso een half jaar de kans zouden geven en dat we eerlijk zouden zijn als een van ons dan niet verder zou willen. Dat we dan samen een oplossing zouden vinden. Samen. Dat was ons motto.

Noem het bewijsdrang, arrogantie, idiotie of zelfverzekerdheid… noem het wat je wilt. Maar bekijk het ook eens positief: met mij kun je op avontuur, ik ga geen uitdaging uit de weg en het glas is altijd half vol. Deze eigenschappen zijn belangrijk geweest voor het slagen van deze expeditie en aan het succes ervan heb ik met onnoemelijk veel plezier en enthousiasme bijgedragen.